Door Neeti Narula
Wij worden huilend en schreeuwend in deze wereld geboren. En in onze allereerste momenten op aarde worden we tot stilte gemaand en leren we om kalm te worden. Onze oerinstincten om emotie te uiten worden onderdrukt vanaf onze allereerste ademteug. Het is voor mij dus geen mysterie waarom velen van ons moeite hebben met het onder ogen zien van onze emoties.
Dit was een jaar waarin we stil moesten zijn, alleen, en rechtstreeks moesten kijken naar ongemakkelijke werkelijkheden die velen van ons liever niet hadden hoeven zien. Het was een jaar vol overlopende emoties, oud en nieuw, met alle tijd om ze te voelen. Wanhopig om door te gaan, lijkt de glans van 2021 met de dag dat het dichterbij komt steeds veelbelovender.
Voor sommigen brengt een nieuw jaar een drukke lijst met goede voornemens, intenties, nieuwe gewoonten en doelen met zich mee. Dit jaar versterkt de extra lading van 2020 het verlangende uitkijken naar het nieuwe jaar.
Ik ben hier geenszins boven verheven. Natuurlijk wil ik in het nieuwe jaar opnieuw beginnen, dat wil ik altijd. Ik wil een beter mens zijn, meer karmawerk doen, meer koken, meer knuffelen, meer workoutlessen volgen, meer lezen, meer leren. Ik wil 2020 met een groot dramatisch afscheidskusje vaarwel zeggen – de tranen, de eenzaamheid, Zoom, zuurdesem, de eindeloze uren aan home-fixer-upperprogramma’s waar ik in een normaal jaar niet naar zou hebben gekeken.
Maar wat als we in plaats van met een schone lei aan het nieuwe jaar te beginnen, onszelf toestaan de zwaarte van het afgelopen jaar te erkennen? Wat als we de tijd nemen om de uitdagingen op individueel niveau, op gemeenschapsniveau en op macroniveau te zien en te eren? En in plaats van ze van ons af te schudden, nemen we deze uitdagingen mee vooruit met een gevoel van vertrouwen in alles wat ze ons hebben geleerd. Zodat wanneer we 2021 binnengaan, we niet een nieuwe, verbeterde versie van onszelf zijn, maar eerder meer doorleefd en dankbaarder vanwege wat we hebben meegemaakt.
"Dit zijn momenten waarop de beoefening begint."
Wat als we het stellen van intenties vervangen door het eren en accepteren van wie we al zijn, in plaats van te proberen te worden wie we denken dat we zouden moeten zijn? Als we elk jaar ingaan met de overtuiging dat de persoon die we vorig jaar waren niet goed genoeg is, hoe kunnen we dan ooit verwachten gelukkig te zijn met wie we zijn, precies zoals we zijn?
2020 was een jaar van verdriet. Of je nu iemand hebt verloren, iemand kent die dat heeft gedaan, rouwt om zwarte levens, of wordt walgingwekkend door het sociale onrecht in onze wereld—dit was een jaar van verdriet. En als er één ding is dat ik uit mijn eigen persoonlijke verliezen heb geleerd, dan is het wel dat rouw niet gehaast kan worden.
Men zegt dat er 5 fasen van rouw zijn. Ik geloof dat er er minstens 100 zijn. Je moet ermee zitten, er stil mee zijn, het ontkennen, er boos om worden, erom huilen, erom lachen, erdoor verbijsterd zijn, erdoor beledigd zijn, hysterisch worden, het verdedigen, het beschermen, en dan alles keer op keer herhalen.
Het punt is dat verdriet niet slecht is. En verdriet betekent niet dat iemand zwak is. Verdriet is een proces. En uit elk proces valt iets te leren en mee te nemen. Wanneer gebroken glas meedeint op de woelige golven van de oceaan, worden ruwe randen prachtig glad. Elk stukje zeeglas heeft een overvloed aan reis, een uniek mysterieus verhaal. Je kunt het in de palm van je hand oppakken en het koesteren als een schat. Uit gefragmenteerde stukken van een geheel, en uit de woeste golven van de oceaan, wordt schoonheid geboren.
Als yogastudenten houdt de beoefening niet op wanneer we van onze mat stappen. Sterker nog, ik beweer dat dán onze ware beoefening begint. Het is in het begin misschien niet duidelijk, maar na verloop van tijd leert elk moment van strijd op onze matten— zelftwijfel, kortademigheid, verlies van focus, zweet, pijnlijke spieren, ongemak in houdingen, ergernis over leraren, frustratie over onszelf, ego en soms zelfs pijn — ons een nieuwe les in omgaan met ongemak. Terwijl we deze kleine momenten ervaren, deze transformaties, zoals een glasscherf die over de oceaan tuimelt, bloeit onze wijsheid op uit tumult.
Dus in plaats van de uitdagingen van 2020 tot stilte te manen, nodig ik je uit om ze met een gevoel van eerbied te omarmen terwijl je je hele zelf meeneemt naar het nieuwe jaar. Ik vraag je om op je jaar in zijn geheel terug te kijken. In het bijzonder vraag ik je om zorgvuldig te kijken naar de momenten die jij als je donkerste beschouwt. En vertel opnieuw hoe je erin slaagde je licht door deze momenten heen te brengen. Deze momenten, hoe graag we ze ook niet onder ogen willen zien, schenken ons schatten van waardering. Deze momenten leren ons dankbaarheid. Deze momenten zijn van ons, en alleen van ons. Dit zijn de momenten waarop de beoefening begint.
Fotocredits: Neeti Narula
Neeti Narula is een yogadocent in NYC met meer dan 900 uur aan training. Ze verliet haar carrière in de financiële sector om haar passie voor yoga na te jagen en heeft daar nooit spijt van gehad. Je kunt haar online lessen vinden bij Modo Yoga NYC en On Air. Je kunt ook met haar mediteren op Insight Timer. Om meer te weten te komen over Neeti, ga naar namasteneetz.com
