The Collective STL is een 501(c)3 non-profit op donaties gebaseerde yoga- en wellnessruimte, gelegen in het hart van Old North St. Louis, Missouri. Sinds 2018 biedt deze ruimte mentale welzijnssteun via cultureel bewuste, trauma-informerende programma’s voor heling. Om het volledige interview met Dr. Terry Harris— yogadocent, docent, verhalenverteller en medeoprichter van The Collective STL— te beluisteren, stem af op Home Practice with Halle: Yoga Tools for Every Body op je favoriete podcastplatform. Volg The Collective STL op sociale media via @thecollectivestl en https://www.thecollectivestl.org/, of bekijk The Collective STL op Youtube.
Halle: Hoi allemaal. Vandaag ben ik samen met yogadocent, docent, verhalenverteller en ondernemer— Dr. Terry Harris van The Collective, St. Louis. Terry, hartelijk dank dat je vandaag hier bent. Vertel ons iets meer over je verhaal, en hoe je bij je yogabeoefening bent uitgekomen.
Terry: Zeker! Ik ben een verhalenverteller, dus je zult me waarschijnlijk moeten onderbreken [lacht]. Ik kom oorspronkelijk uit St. Louis, Missouri. Ik heb mijn studie afgerond, met geschiedenis als hoofdvak, en ben in het onderwijs gaan werken. Ik werd echt verliefd op jonge mensen en op het hele vak van lesgeven, leren en naar kinderen luisteren, en op het begrijpen dat ze allemaal unieke dingen meebrengen die prachtig zijn om mee te zijn. Tegelijkertijd zie je dat jonge mensen enorm gestrest zijn. Je ziet ook dat leraren enorm gestrest zijn. De mijne was een ongelukkige manier om met yoga in aanraking te komen. Mijn eerste leerling die ik ontmoette via een zomerprogramma, de leerling die mij in het onderwijs bracht, is overleden. En met dat stressniveau, dat gevoel van: ‘woah, dit is niet oké,’ introduceerde iemand yoga bij mij. Ik volgde een les in het Jewish Community Center. Sindsdien heb ik ermee gespeeld en verschillende yogastijlen uitgeprobeerd. En ik dacht: ‘Hoe kan ik yogadocent worden zodat ik deze beoefening kan introduceren aan jonge mensen en aan de scholen in de regio St. Louis?’ Uiteindelijk werd het: ‘Hoe introduceer ik deze beoefening aan zwarte mensen in St. Louis?’ Zo ben ik hier terechtgekomen. We zijn drie jaar geleden begonnen met The Collective.
Van links naar rechts staan de medeoprichters en leiders van het The Collective STL-team: Dr. Terry Harris, Ericka Harris, Andrea Cox, Alonzo Nelson Jr. en Melinda Oliver. Fotocredit Caintography.
H: The Collective is een 501(c)(3), dus het is een non-profit, op donaties gebaseerde yoga- en wellnessruimte in St. Louis, en de enige van zijn soort in de staat Missouri. Kunt u iets meer delen over wat er allemaal meespeelde in de visie om deze studio op te richten, en of er ooit een keuze is geweest tussen een winstgevende versus een niet-winstgevende entiteit?
T: Bedankt dat u dat aanhaalt. Ja, wij zijn een non-profitorganisatie met 501(c)(3)-status. Dit was waar we heel duidelijk over waren: St. Louis is, net als veel andere plaatsen, erg gesegregeerd. Er zijn lagen van segregatie. Aan de noordkant van St. Louis is bijna 90% van de mensen die er wonen zwart. Je hebt daar ook een diep niveau van armoede. Daarom waren we er heel bewust van dat die mensen toegang moesten hebben tot yoga, en we wisten ook dat ze geen $25 konden betalen voor een les. Als je echt even stilstaat bij geld... in Noord-St. Louis zijn er heel weinig supermarkten, en mensen halen voedsel bij tankstations. Als je denkt aan het feit dat er geen gezonde eetopties zijn, dat de lucht erg vervuild is, en dat er panden zijn die zijn afgekeurd... als je denkt aan hoe armoede eruitziet, dan is dit de plek. En dan ga je van die mensen vragen om $25 te betalen voor een beoefening waar ze niets van weten? Nee.
Dus de keuze om een non-profit te worden was het gemakkelijkste deel van het businessmodel. We wilden ervoor zorgen dat het op donaties gebaseerd was, omdat we mensen kennis wilden laten maken met hun adem. We wilden mensen opnieuw kennis laten maken met hun lichaam. We wilden een ruimte creëren waar mensen konden rusten, waar ze zich nergens zorgen over hoefden te maken. Het model werkt. We bestaan nu drie jaar. We proberen veel subsidies aan te vragen, we hebben organisaties die geld doneren omdat ze waarderen wat we doen, en onze mensen die met ons meedoen zorgen ervoor dat we het geld hebben dat we nodig hebben om de rekeningen te betalen.
H: Naast dat inkomen geen obstakel of barrière vormt voor welzijn, wat zou u nog meer beschrijven als het doel of de missie van The Collective?
T: De missie van The Collective is om Health and Wellness naar de zwarte gemeenschap in de stad St. Louis te brengen—punt uit. Hoe ziet dat eruit? De drie poten van The Collective, de drie pijlers die ons overeind houden, zijn Space, Community en Yoga. Wanneer we naar buiten gaan en over The Collective praten, vertellen we mensen altijd dat het een liefdesverhaal in wording is. Het is een liefdesverhaal van het zelf, het is een liefdesverhaal van de gemeenschap, het is een liefdesverhaal van de stad. Het is werkelijk een liefdesverhaal dat is geworteld in Health and Wellbeing. Elke keer als ik eraan denk, moet ik glimlachen—het vervult mijn hart met vreugde om te zeggen dat The Collective een liefdesverhaal is, omdat ik weet dat het dat is. Onze mensen weten dat ook.
Wanneer we met mensen praten over The Collective, kunnen zij zeggen: ‘Ik weet niet hoe ik yoga moet doen. Ik heb nog nooit yoga geprobeerd.’ Van die dingen over yoga! Maar dan vragen we gewoon: “Houd je van een gastvrije ruimte, een warme ruimte? Een ruimte die goed voelt?” ‘Oh ja, dat vind ik geweldig.’ “Vind je het fijn om in relatie te zijn met mensen, in gemeenschap met mensen, met vrienden rond te hangen en goed te kunnen praten?” ‘Oh ja.’ “En eten? Houd je van eten?” ‘Oh ja, dat vind ik geweldig.’ “Cool, kom naar The Collective, want die twee dingen doen we, en DAARNA yoga.” Opzettelijk staat yoga op de laatste plaats. Omdat we een groep proberen te bereiken die misschien bepaalde gedachten over yoga heeft, en zo worden al die angsten weggenomen, en komt centraal te staan wat we weten dat alle mensen liefhebben en nodig hebben: relaties. We richten ons op die eerste twee pijlers van Ruimte en Gemeenschap, en daarna kun je Yoga proberen.
The Collective STL laat hun onlangs voltooide Manduka-aanpassingsproject zien als onderdeel van een inspanning om duurzame, hoogwaardige yoga Uitrusting naar hun gemeenschap te brengen.
H: Laten we het hebben over de rol van eten in de studio.
T: Aan het einde van elke yogales hebben we altijd vers fruit en verse groenten. We werken samen met een lokale boerderij, en zij doneren dit verse voedsel. We geven dit aan onze studenten aan het einde van de les, en iedereen mag nemen wat hij of zij nodig heeft. Het is echte gemeenschap, en het is geweldig om iedereen groenten te zien proberen waar zelfs ik nog nooit van heb gehoord. Mensen snijden het in stukken, proberen het, en komen terug om recepten te delen. We zijn heel bewust—er zitten zoveel lagen in The Collective. Je hebt geen toegang tot gezond voedsel in het gebied waar wij zitten. Die heb je gewoon niet. Een van onze trainees is boer, en de boerderij ligt om de hoek van de studio. Hij bracht ons in contact met de juiste persoon, en het was alsof: “Alsjeblieft! Kom naar de boerderij en help mee.” Dus er zijn enkele leden van The Collective die meehelpen op de boerderij, en dat was het.
H: Jullie integreren ook herstelrecht en cirkels als onderdeel van de helende ruimte. Kun je daar wat meer over vertellen: wat houden die praktijken in?
T: Ja. Herstelrecht gaat op het meest basale niveau over twee dingen: het gaat over het opbouwen van relaties en het herstellen van schade wanneer schade is aangericht. Hoe ziet dat eruit vanuit yogastandpunt? Ik heb veel yogalessen bijgewoond, betaald voor mijn les, en niemand sprak met me. Zelfs geen persoon bij de receptie. Ze namen mijn geld aan, en daarna moest ik zelf mijn plek vinden. En dan blijf je achter met zulke aannames: “Hoort mijn hier niet te zijn? Is dit een les voor alleen vrouwen? Is deze les alleen voor gevorderden?” Dat bouwt geen relaties op, en ik begin mijn practice al met een zekere mate van schade. Hoe voelt dat in mijn bewegingen, in mijn lichaam?
Er zijn momenten waarop we de les in een cirkel beginnen, een praatvoorwerp doorgeven, en ons emotionele weerbericht delen. We horen alle stemmen in de ruimte. Je leert mensen echt kennen. We doen bewust ons best om ervoor te zorgen dat we geen schade in stand houden voor de gemeenschap waarvan we willen dat die genezen wordt. Er zijn ruimtes en organisaties die zeggen dat ze helende organisaties zijn, maar hun hele model en interactie is heel schadelijk. Dat willen we niet doen. Het allereerste concept dat we onderwijzen is een concept dat Ubuntu heet, een Afrikaanse filosofie die betekent: “Ik ben omdat jij bent. Jij bent omdat ik ben.” Dit is volgens mij het basisniveau van herstelrecht. Het betekent dat we hetzelfde zijn, dat we verbonden zijn. Er is geen sterkere relatie dan die filosofie.
The Collective STL draait om Gezondheid en Welzijn, maar het is ook een liefdesverhaal van het zelf, een liefdesverhaal van de gemeenschap, en een liefdesverhaal van de stad.
H: Vertel me over de rol van storytelling in je onderwijsstijl.
T: Maya Angelou zei dat er geen grotere pijn is dan een onverteld verhaal. Ieder van ons komt de yogales binnen met een verhaal. We kunnen aan je beweging zien welk verhaal eruit komt. Ik verwerk historische dingen, of een citaat, of iemand zegt misschien iets tegen mij dat ik zal delen. Of ik laat andere mensen verhalen vertellen, misschien eindig ik de les vijf minuten eerder en vraag ik of iemand iets wil delen. We vertellen verhalen omdat verhalen belangrijk zijn. We vertellen verhalen als manier om onze voorouders te eren. We vertellen verhalen omdat verhalen een manier zijn om de mensen in de ruimte te eren. Verhalen zijn een manier om licht te brengen voor mensen. Verhalen zijn een manier om te herinneren dat mensen altijd hebben bestaan. Het is de herinnering aan wie we zijn, en die draagt verder naar waar we naartoe gaan. En verhalen zijn echt makkelijk te onthouden en vast te houden.
Dr. Terry Harris is yogadocent, opleider, verhalenverteller en medeoprichter van The Collective STL.
H: Je bent ook opleider—you bent de Directeur Studentenservices voor je schooldistrict, waaronder counselors, maatschappelijk werkers, onderwijsgelijkheid, studentengezondheid, enz. Hoe integreer je mindfulness-technieken in je onderwijscurriculum?
T: Heel erg bedankt dat je dat vraagt—ik denk dat ik hier de afgelopen jaren stap voor stap aan heb gewerkt, druppel-drup-drup, en nu zijn we eindelijk op een punt waar het deel uitmaakt van de cultuur. Gisteren was maandag. In mijn schooldistrict hebben we Mindful Mondays. Vanwege COVID doen we online onderwijs, en ik wilde heel doelbewust zorgen dat leerlingen niet 50 minuten achter een computer zitten, een pauze van drie minuten nemen en dan weer 50 minuten op Zoom gaan. Hoe gebruiken we deze tijd om een mindful ruimte te creëren? Er zijn dus opties: kinderen kunnen deelnemen aan een online yogales. Leraren kunnen deelnemen aan een online yogales. Je kunt deelnemen aan een journaling-activiteit. Je kunt deelnemen aan Introductie tot Mindfulness. Het is een hele lijst met mindful activiteiten... kinderen moeten kunnen ademen en zich op hun adem kunnen concentreren. We moeten kinderen bewust leren hoe ze ermee om kunnen gaan. Want als we kinderen leren omgaan met uitdagingen in een K-12-setting, dan hebben die kinderen copingmechanismen voor de college-setting en de zakenwereld. En dan hebben ze een mechanisme voor wanneer ze kinderen krijgen en wanneer ze hun gezin beginnen. Het is een cirkel. Het begint bij ons.
H: Wat is je visie voor de wellnesswereld in het algemeen?
T: Ik wil mensen eraan herinneren dat yoga een praktijk van sociale rechtvaardigheid is. Ik denk dat we dat soms vergeten. We kunnen dat aspect er niet uit wissen of weghalen. We moeten heel bewust zijn en opstaan voor het feit dat mensen worden onderdrukt, dat het niet goed gaat met mensen. Wat kunnen we, op en naast de mat, doen om ervoor te zorgen dat deze praktijk haar ware principes leeft? Dat is mijn oproep tot actie.
Dr. Terry Harris geeft leiding aan een yogales bij The Collective STL.
Geschreven door: Halle Miroglotta.
