Powrót do początków, od naszego założyciela

W swojej nowej książce, "Gravity Grace: How To Awaken Your Subtle Body and The Healing Power of Yoga", założyciel Manduki i autor, Peter Sterios, przenosi nas z powrotem do początków naszej jogi. Poniżej znajdziesz fragment jego książki dotyczący podstaw praktyki.

FIZYCZNA PRAKTYKA JOGI

Z rozprzestrzenianiem się jogi w nowoczesnym świecie, łatwo zapomnieć, o co tak naprawdę chodzi w fizycznej praktyce jogi. Tradycyjnie, same praktyki fizyczne nazywano "hatha jogą", jedną z ośmiu gałęzi Patanjalego, które składają się na pełną praktykę jogi. Dziś jednak "hatha" joga przez wielu uważana jest za kolejny "styl" wśród mnóstwa dostępnych "stylów" - Iyengar, ashtanga, vinyasa, power, hot, yin, restorative, goat, itp.

Podstawą fizycznej praktyki jogi jest interakcja między wysiłkiem a brakiem wysiłku, polaryzacja odzwierciedlona w sanskryckim terminie "hatha". To słowo ma wiele znaczeń. W najprostszym rozumieniu, słowo to można podzielić na dwa rdzenie: ha, oznaczające "słońce," i tha, oznaczające "księżyc." Razem te rdzenie sugerują połączenie męskich i żeńskich zasad znajdujących się w każdym z nas, co powszechnie symbolizuje zjednoczenie wysiłku z brakiem wysiłku, aktywności z pasywnością oraz siły z poddaniem się. W połączeniu ze słowem joga, dochodzimy do definicji, w której rozumiemy i doświadczamy praktyki hatha jogi jako obejmującej jednoczesny wysiłek i brak wysiłku poprzez połączenie umysłu (uwagi) i ruchu (działania), zarówno aktywnie, jak i pasywnie.

Możemy stworzyć świadomy proces łączenia tych koncepcji w praktyce asan, minimalizując nadmierny wysiłek fizyczny jako sposób na podtrzymanie naszej siły życiowej - jedną z głównych korzyści jogi. Jest to również sposób na identyfikację i aktywację subtelnych sił, które działają na poziomie świadomości głębszym niż grube ciało fizyczne, aby stworzyć bardziej efektywny sposób poruszania się. Dwie z tych sił, które są najbardziej dostępne do praktyki, zwłaszcza dla początkujących, to subtelne energie grawitacji i łaski. Grawitacja to fizyczne przyciąganie obiektów; łaska to jej duchowy odpowiednik. Podczas praktyki obie są używane jako obiekty naszej uwagi i jako katalizatory ruchu, zarówno fizycznie, jak i psychologicznie.

INCORPORATING GRAVITY AND GRACE

Aby pokazać, jak zastosować grawitację i łaskę w swojej praktyce, przyjrzyjmy się jednej z najczęściej nauczanych pozycji (asan) - Pies z głową w dół. Ta prosta pozycja daje nam możliwość wykorzystania przyciągania grawitacyjnego do pasywnego tworzenia wydłużenia kręgosłupa, jednocześnie budując elastyczność i siłę dynamicznie w naszych nogach, biodrach, ramionach i rękach.

Kształt tej pozy pozwala uwolnić końcówkę czaszki kręgosłupa do wyprostu, a dla końcówki ogonowej kręgosłupa, zamiast aktywnie podciągać kość ogonową, jak to jest powszechnie nauczane, zadanie polega na utrzymaniu kości ogonowej w bezruchu, jednocześnie zmiękczając głęboko w miednicy. Anatomicznie, stabilizacja kości guzicznej bez siły mięśniowej wymaga silnego uwolnienia w układach mięśni szkieletowych i gładkich dna miednicy i łonowego. To zaprasza mięśnie nóg do zaangażowania i wydłużenia, aby zapobiec zapadaniu się bioder. Aby w pełni uwolnić obszar piersiowy kręgosłupa, wymaga to równoczesnego poddania się w ramionach, klatce piersiowej i gardle, co zaprasza mięśnie ramion do zaangażowania i wydłużenia, zapobiegając zapadaniu się ramion.

Aby doświadczyć tych elementów w Pozycji psa z głową w dół, zacznij na rękach i kolanach, stopy na szerokość bioder, palce skierowane do przodu. Z prostymi ramionami, umieść ręce nieco szerzej niż szerokość ramion, palce delikatnie rozpostarte. Świadomie spowolnij oddech, z wdechem 3-4 sekundy, wydechem 3-4 sekundy. Na wydechu, powoli unieś kolana z podłogi i cofnij stopy nieco, wyprostowując nogi, aż poczujesz opór w ścięgnach udowych. Opuść głowę i w pełni wyprostuj ramiona.

Z każdym wdechem, podążaj za pełnią swojego oddechu przez plecy, czując (lub wizualizując) jak twoja skóra rozpościera się przez obojczyki, łopatki, dolną część pleców i w dno miednicy.

Z każdym wydechem świadomie zmiękczaj obojczyki i górne części płuc (lub wyobraź sobie ich zmiękczenie), poczuj ciężar swoich pach i opadającego serca, jednocześnie angażując ramiona. Jednocześnie zmiękczaj mięśnie zwieracza, przeponę i skórę poniżej pępka; poczuj ciężar opadających bioder; i jednocześnie angażuj nogi.

Podczas każdego cyklu oddechu pozwól, aby wdech lekko uniósł cię z pozycji, kręgosłup zaokrąglał się kręg po kręgu; na wydechu rozluźnij ramiona i zaangażuj ręce, rozluźnij biodra i zaangażuj nogi. Jednocześnie ponownie rozluźnij tył czaszki, mięśnie zwieracza i skórę poniżej pępka, czując, jak talia się wydłuża, a pępek pasywnie przesuwa się do środka, gdy przesuwasz się głębiej w pozycję. Po trzech cyklach oddechu rozluźnij się i zrób wdech, wychodząc z pozycji.

Funkcjonalne piękno w psie z głową w dół polega na grze między wysiłkiem a poddaniem się, między zaangażowaniem a rozluźnieniem na obwodzie i w rdzeniu ciała jednocześnie, a także na uwadze i skupieniu wymaganych do używania umysłu i mięśni razem w wielu miejscach w danym momencie, wszystko skoordynowane z oddechem.

Na przykład, reagując na siłę grawitacji ciągnącą w dół ciężkość znalezioną w ramionach i biodrach, gdy je rozluźniasz, następuje naturalna reakcja mięśni ramion i nóg na zaangażowanie, gdy układ nerwowy staje się świadomy nadchodzącego “niebezpieczeństwa” związanego z zapadaniem się ciała. Dodatkowo, efektem ubocznym jednoczesnego rozluźnienia ramion przy zaangażowaniu rąk jest pasywna zewnętrzna rotacja kości górnej części ramienia.

To ustawia połączenie ramienia i ręki w optymalnej pozycji dla wsparcia, siły i elastyczności. Podobnie, rozluźniając biodra przy zaangażowaniu nóg, tworzysz pasywną wewnętrzną rotację kości górnej części nogi (kości udowej), co optymalnie ustawia połączenie biodra i nogi.

Warto również wspomnieć o tej pozycji o pasywnym ruchu brzucha do wewnątrz (uddiyana bandha) na wydechu, gdy membrana przeponowa uwalnia swoje napięcie i powraca do dolnej jamy klatki piersiowej. To działanie wytwarza efekt próżniowy (ujemne ciśnienie powietrza) w jamie brzusznej, który lekko wciąga ścianę brzucha i wspiera wydłużenie dolnego kręgosłupa w kierunku kości ogonowej. Doświadczanie tego bez wysiłku w psie z głową w dół zasiewa the seed do włączenia praktyki bandhas, gdy tylko stosujesz świadome oddychanie.